اندیشه‌ام! بیارام در دستان نافرجام یک رویا. بیاسای، پای به پای خستگانی که از ره خسته‌اند. غنودن را سرمه‌ی چشمانت بنه، در آستان کهکشان‌واره‌هایی که تنها یک رویای نافرجامند. بیارام، بیاسای، من به رفتنم.