وی ویو

خدا بزرگتر است.

روزی كه او نیست، او هست.

به پایان آیید ثانیه‌های نفرین‌شده. تابم نیست، توانم نیست.

آسمانا! پروازت آيم.

زندگي من فقط يك رويا بود.

یادآورِ خاطره‌های ده ساله، اولین و شاید همیشه آخرین حلقه.

و در این شب‌واره‌های جاری، پُرم از عطر سکوت.

رفت.

حکمتت را، رحمتت را، تقدیرت را، حتی قهر و آشتی‌هایت را آفریده‌وار می‌ستایم و می‌پرستم.

گل نفرت کاشته‌ام به گلستان دلت گلک؟ من نخواسته‌ام این‌گونه باشد، هرگز...

یافتم انتهای جاده‌ی بی‌پایان آرزوها را، شهر هرگز.

تو بگو، قصّه‌ی پرغصّه‌ی بودن را به ثانیه‌ها. تو بگو، راز آن گل ناشکفته را. تو بگو از پرواز، از آغاز. بگو از آن گمشده‌ی ناگفته. از همان گوی، به آواز.

غرقه‌ی مرداب ناباورانه چنگ می‌اندازد، حتی به خاشاک‌هایی که امید آخرند. اینجا همه چیز حکم فرشته‌ی نجات دارد.

«دختره اینجا نشسته، گریه می‌کنه، زاری می‌کنه، از برای چی...؟» نجوایی کودکانه، میهمان لحظاتم می‌شود. آه فرشته‌ی کوچک زندگی! افسوس که پسری اینجا نشسته.

نیستِ هستی، به بودن.

نگاهم چه کودکانه منجمد می‌شود، در خنکای شب‌هایی که هیچ‌گاه نخواهند آمد. شاپرک باغ ِ نبود! گلکِ ثانیه‌ها! راز اسرار ِ نبود، من چه دانم که چه بود؟ که در این غافله‌ی حجم سکوت، نام سرسبز تو را پی جویم؟

مستم از سکوت.

چه ناجوانمردانه می‌فشرد گلویم را، بغض یاد سال‌های نه چندان دور. و تو هم حتی، خاطره می‌شوی روزی. و یادت، یادت آن روز چه خواهد کرد با من؟

و رفتن را از پرنده‌های شاخسار بیاموز، آن‌گاه که اسارت در چشمانت را تاب نیاورند.

پروانه‌های سپید کوچک دلم در آسمان خاطره پرمی‌کشند، باز آی تا ببینی که چه بی‌بال می‌پرند.