وی ویو

نگاهم چه کودکانه منجمد می‌شود، در خنکای شب‌هایی که هیچ‌گاه نخواهند آمد. شاپرک باغ ِ نبود! گلکِ ثانیه‌ها! راز اسرار ِ نبود، من چه دانم که چه بود؟ که در این غافله‌ی حجم سکوت، نام سرسبز تو را پی جویم؟

مستم از سکوت.

چه ناجوانمردانه می‌فشرد گلویم را، بغض یاد سال‌های نه چندان دور. و تو هم حتی، خاطره می‌شوی روزی. و یادت، یادت آن روز چه خواهد کرد با من؟

و رفتن را از پرنده‌های شاخسار بیاموز، آن‌گاه که اسارت در چشمانت را تاب نیاورند.

پروانه‌های سپید کوچک دلم در آسمان خاطره پرمی‌کشند، باز آی تا ببینی که چه بی‌بال می‌پرند.

...خاطره‌م کن، تارکی کنج دلت / رفته و نامی بمانده جای اوی

می‌غلطد آرام آرام، با شیطنتی لطیف. نشان از گفته‌هایی برای نگفتن. می‌غلطد در سکوت، در نمایاندن حقارتی دیرینه. تر می‌کند، و با همان شیطنت بوسه‌ای بر پلک می‌زند. وه که چه اندکم...

باز آی، که رفتن نمی‌دانم.

مگذار سرخی گرمای دستانت خواب کبود چشمان من باشد.

اما از گذشته‌ها. و برای نخستین بار نوشتن نوشته‌ای از دیگران: «نمی دونی چقدر خوشحال میشم وقتی صدای اس ام است به گوشم می رسه ... ذوق می کنم مثل چی ... :X» نوشته‌ی Dariush. نقل با داشتن اجازه از نگارنده.

بر دل ناساز تو مهر اثر ندارد، وز دل نآرام من غیر خبر ندارد. آن‌که رفتن ز برِ خاطره‌ها می‌داند، بر دلک سنگدلش مهر ثمر ندارد.

مسافرمان آمد، با کوله‌باری از مهر.

با نامت، به یادت.

جان من چه کم از غربت خاکستر ایام دارد؟

درمان کم از درد ندارد چون دردم این‌چنین باشد.

چیزی ندارم ارزانی چشمان، دریغ مکن.

درودی دگر، وسوسه یا فکر؟ دم به دم، به ز بازدم...

خدا هم لبریز می‌شود گاهی.

بارانی باید، به زدودن.

اندیشه‌ام! بیارام در دستان نافرجام یک رویا. بیاسای، پای به پای خستگانی که از ره خسته‌اند. غنودن را سرمه‌ی چشمانت بنه، در آستان کهکشان‌واره‌هایی که تنها یک رویای نافرجامند. بیارام، بیاسای، من به رفتنم.